Η αστρονομία είναι άλλη μια κατεξοχήν ελληνική επιστήμη, αφού θεμελιώθηκε σε βάθος από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους και αστρονόμους. Είναι ανεκτίμητα τα δώρα που προσφέρθηκαν στον παγκόσμιο πολιτισμό: η αντίληψη για τη σφαιρικότητα της γης (Πυθαγόρας, 6ος αιώνας π.Χ.), το ηλιοκεντρικό σύστημα (Αρίσταρχος ο Σάμιος, 310-230 π.Χ.), η ακριβής μέτρηση της περιφέρειας της γης, (Ερατοσθένης, 276-192 π.Χ.), ο ακριβής κατάλογος 1.030 αστέρων με πολικές συντεταγμένες και φαινόμενο μέγεθος (Ίππαρχος, 2ος αιώνας π.Χ.) κ.ά. Παράλληλα, επινοήθηκαν μαθηματικά μοντέλα και όργανα για τον υπολογισμό και την πρόβλεψη των εκλείψεων του Ηλίου και της Σελήνης, καθώς και τη φαινόμενη κίνηση των πλανητών. Η ακρίβεια των αστρονομικών οργάνων της Ελληνιστικής εποχής αλλά και οι διαχρονικές παρατηρήσεις των παλαιότερων αστρονόμων ήταν τέτοιες, που επέτρεψαν στον Ίππαρχο να ανακαλύψει ακόμη και το φαινόμενο της μετάπτωσης των ισημεριών (ισοδύναμο με την περιοδική μετάπτωση του άξονα περιστροφής της γης) κάθε 26.000 περίπου χρόνια, αλλά και να υπολογίσει με ακρίβεια τη διάρκεια του (ηλιακού) έτους σε 365+1/4-1/304 (365,24671) ημέρες.
