Η σάλπιγξ

Προηγούμενo Έκθεμα                                                                                                                   Επόμενο έκθεμα

ΕΚΘΕΜΑΤΑ    >    Τα μουσικά όργανα των αρχαίων Ελλήνων    >   

Η σάλπιγξ


Πρόκειται για πνευστό όργανο που λόγω της εξαιρετικής ηχηρότητάς της χρησιμοποιούνταν συνήθως για να μεταδίδει σήματα σε μεγάλο πλήθος ή σε μεγάλη απόσταση (έως και δέκα χιλιόμετρα). Ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη για να δίνει συνθήματα εκκίνησης σε αθλητικούς αγώνες, σήματα συντονισμού σε ομάδες εργασίας και πολεμικά προστάγματα. Σπανιότερα χρησιμοποιούνταν για τελετουργικούς και καθαρά μουσικούς σκοπούς.

Η ελληνική σάλπιγγα γνωστή από τα χρόνια του Ομήρου αποτελούνταν από ένα στενό, μακρύ και ίσιο κυλινδρικό σωλήνα (90 εκ. περίπου) που κατέληγε σε μια προεξέχουσα κωδωνοειδή χοάνη. Ήταν συνήθως χάλκινη και έφερε κοκκάλινο ή μεταλλικό επιστόμιο. Η ανατολική σάλπιγγα αποτελούνταν από έναν απλό σωλήνα κωνικού σχήματος.

Ο σαλπιγκτής φορούσε συνήθως "φορβειά" και εφάρμοζε το στόμα του στο επιστόμιο. Ο ήχος παραγόταν με απευθείας φύσημα στο επιστόμιο και κατάλληλο κτύπημα των χειλιών και της γλώσσας. Ο παραγόμενος ήχος ήταν οξύς μεταλλικός και διαπεραστικός. Ήταν δυνατή η παραγωγή διαφορετικών ήχων για τις διαφορετικές εντολές που έπρεπε να μεταδοθούν.

ΠΗΓΕΣ: "Μ. Λ. Γουέστ, Αρχαία ελληνική μουσική", "Κούρτ Σάκς, Ιστορία των αρχαίων μουσικών οργάνων", "Πολυδεύκης Ιούλιος, Ονομαστικόν", "Αριστοτέλης, Περί ακουστών", "Αθήναιος ο Ναυκράτειος, Δειπνοσοφισταί".